ଜୀବନର ବାସ୍ତବତା

ଛୋଟ ବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ଗୁରୁଣ୍ଡିବାବେଳେ ମୁଁ ପଡି ଯାଉଥିଲି. ମୋ ମା ତା ହାତରେ ମୋତେ କୋଳେଇ ନେଉଥିଲା ଯେତେବେଳେ, ମୋ ଦେହରେ ଧୂଳି ଲାଗି ଯାଉଥିଲା ମୋ ମା ତା ପଣତ କାନିରେ ମୋତେ ପୋଛି ଦେଉଥିଲା ଆଉ ଯେତେବେଳେ, ମୁଁ ଅଝଟ ହେଉଥିଲି ମା ମୋତେ ଚାପୁଡ଼ାଟିଏ ମାରୁଥିଲା ସିନା ହେଲେ ତାପରେ ମୋତେ ବୋକ ଦେଇ କୋଳେଇ ନେଉଥିଲା, ସେ ମା କୁ କଣ କେବେ ଭୁଲି ହୁଏ! ଶୈଶବରୁ ଯୌବନରେ ପାଦ […]

କିଛି ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ ଦେବାକୁ ବୋଧହୁଏ ଭଲ ଲାଗେ… କାହିଁକିନା, ନିଜ ଭିତରେ କୁହୁଳୁଥିବା ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ କ୍ରୋଧକୁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ସେମାନେ ଆଘାତକୁ ହିଁ ଆୟୁଧ କରିଥାନ୍ତି…. ଆଘାତ ଦେବା ତ ସହଜ! ହେଲେ ଆଘାତ ପାଉଥିବା ମଣିଷର ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ ଆଉ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଥରୁଟିଏ ପାଇଁ ବି ସେମାନେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନଥାନ୍ତି ….. ଭୁଲ କରିଥିବା ମଣିଷର ଶାସ୍ତି ହୁଏତ ଆଘାତ ହୋଇପାରେ, ହେଲେ ନିରପରାଧ ମଣିଷଟିଏ ଯେ କୌଣସି ଦୋଷ […]

ଗୋଟେ ନିବିଡ ସମ୍ପର୍କ ଯାହାକୁ ସ୍ନେହ ମମତା ଆଉ ଆବେଗର ଉପାଦାନକୁ ନେଇ ସମୟର ପରିଚୟରେ ଗଢା ହୋଇଥାଏ ତାହା ଏମିତି ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ନାହିଁ ଅବୁଝାମଣାର ତୁମ୍ବିତୋଫାନରେ, ଆଉ ପରସ୍ପର ସହ କଥା ହେଉଥିବା ତା ବନ୍ଧୁ ମଣିଷଟି ଯଦି କଥାହେବା ବନ୍ଦ କରିଦିଏ , ତେବେ ଆର ବନ୍ଧୁଟି ସମ୍ପର୍କକୁ ତା ଆଖିରେ ବାନ୍ଧି ରଖି ଦିଏ, କଥା ନ ହେଲେ ବି ସେ ତା ବନ୍ଧୁକୁ ସବୁବେଳେ ତା ମାନସ ମନନରେ ଅବଲୋକନ […]