Category: Poem Odia

ସେଦିନ ସ୍ୱାମୀ ସହ କାଶ୍ମୀରରେ ଖୁସିରେ ବୁଲୁଥିବାବେଳେ ଆତଙ୍କବାଦୀର ଗୁଳିରେ ହଠାତ ଟଳିପଡୁଥିବା ସ୍ୱାମୀର ଦେହକୁ ଦେଖି ନବବଧୂଟି ଆକସ୍ମିକ ବୈଧବ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ନିର୍ବାକ ହୋଇଯାଇଥିଲା …..…

ଗୋଟେ ନିବିଡ଼ ସମ୍ପର୍କ ଠିକ କାଚ ଆଇନା ପରି ଯାହା ଦେହରେ ଭାବର ପ୍ରତିଛବିକୁ ଖୁବ ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଭାବେ ଦେଖି ହୁଏ…. ହେଲେ କାଚ ଆଇନା ପରି…

ମନଟା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଶିହରି ଉଠେ, ଯେତେବେଳେ, ନିଜର ବୋଲି ଖୁବ ଭଲପାଉଥିବା ମଣିଷଟା ତାକୁ ଅନ୍ୟ ଆଗରେ ଅସମ୍ମାନ କରେ, ତା ଭଲପାଇବାକୁ ନିଲାମ କରେ ଦୁନିଆଁ…

କେହି ଜଣେ କହି କେ ପାରିବ? ମୁ ଚାହିଁଲେ ବି ମୋ ମନଟା କାହିଁ ପାଇଁ ପାଲଟି ଯାଏନି ଶ୍ରାବଣ ଋତୁର ସବୁଜିମାଭରା ଘନ ଆବରଣ! କାହିଁପାଇଁ…

ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଥିବା ଯାଏଁ ଜଣାପଡେ ନାହିଁ ଅନ୍ଧାରର ବର୍ଣ୍ଣ କଣ ? ଜଣାପଡେ ନାହିଁ ଅନ୍ଧାରର ରଙ୍ଗ କଣ ? ଜଣାପଡେ ନାହିଁ ଅନ୍ଧାରର ଭାଷା…

ଗୋଟେ ନିବିଡ ସମ୍ପର୍କ ଯାହାକୁ ସ୍ନେହ ମମତା ଆଉ ଆବେଗର ଉପାଦାନକୁ ନେଇ ସମୟର ପରିଚୟରେ ଗଢା ହୋଇଥାଏ ତାହା ଏମିତି ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ନାହିଁ ଅବୁଝାମଣାର…

ଗୋଟେ ସରଳ ମଣିଷ ସବୁବେଳେ ଖୋଜୁଥାଏ, ତା ଭଳି ସରଳ ମଣିଷଟିଏ , ଯିଏ ତା ଭଳି ଛନ୍ଦ କପଟ ଜାଣି ନଥିବ, ଯିଏ ତା ଭଳି…

ପଥର ଏମିତି ନିଥର ନିର୍ବାକ ଆଉ ମୂଲ୍ୟହୀନ ବୋଧହୁଏ ସାମଗ୍ରିକ ଦ୍ରୁଷ୍ଟିକୋଣରେ, ହେଲେ ସେଇ ପଥର ଦେହରେ ଯେତେବେଳେ ଶିଳ୍ପୀଟିଏ , ନିଜ ନିହାଣ ମୁନରେ ଖୋଦେଇ…

ମଣିଷ ସୁଖ ହେଉ କି ଦୁଃଖ ହେଉ ଅତି ଖୁସି ହେଉ କି ଅତି କଷ୍ଟ ହେଉ, ତା ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରେ, କେତେବେଳେ ତାହା ଶ୍ରାବଣର…

ସେପଟେ ଗରିବ ମଣିଷଟା ବେଲାଏ ପଖାଳ ଆଉ ଦୁଇ ପାଖୁଡା ପିଆଜକୁ ପାଟି ଭିତରକୁ ଏମିତି ଖେପୁଥିଲା, ଯେମିତି ସେ ଦୁନିଆର ସବୁଠୁ ବେଶି ମହାର୍ଘ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ…