ଯେଉଁଠି ସଚ୍ଚା ଭଲ ପାଇବା ଥାଏ….

ମଣିଷ ସୁଖ ହେଉ କି ଦୁଃଖ ହେଉ ଅତି ଖୁସି ହେଉ କି ଅତି କଷ୍ଟ ହେଉ, ତା ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରେ, କେତେବେଳେ ତାହା ଶ୍ରାବଣର ବାରିଧାରା ପରି ତ, କେତେବେଳେ ତାହା ଶୀତ ସକାଳର କାକର ବିନ୍ଦୁ ପରି | ଲୁହର ଭାଷା ଅଛି, ହେଲେ ସେ ମୁକ ମଣିଷଟିଏ ପରି ଯେ କହିବାକୁ ଅନେକ କଥା ଚାହେଁ, ହେଲେ କିଛି କହିପାରେନା | ଲୁହର ଧାରା ବୁଝିପାରିବାଟା ପ୍ରକୃତ ମଣିଷପଣିଆ, ସେଇ ଲୁହ […]

କେହି ଜଣେ କହି କେ ପାରିବ? ମୁ ଚାହିଁଲେ ବି ମୋ ମନଟା କାହିଁ ପାଇଁ ପାଲଟି ଯାଏନି ଶ୍ରାବଣ ଋତୁର ସବୁଜିମାଭରା ଘନ ଆବରଣ! କାହିଁପାଇଁ ଶ୍ରାବଣର ଦୁଇଧାର ମୋ ଛାତିରେ ବହିଯାଏନି ଅପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲାସରେ/ଅବା ଅମାନିଆ ଶିଶୁର ଚପଳତା ରଙ୍ଗରେ ଖିଲଖୀଲ ହୋଇ | ମୁଁ  ଚାହେଁ…… ଟିକି ଟିକି ମନ ସବୁ କୁନି କୁନି ସାଧବବୋହୁ ହୋଇ ଥାପି ଥାପି ଚାଲିଯାଆନ୍ତେ ସବୁଜିମାର ବହଳ ଗହଳରେ , ଛୁଇଁ ଦେଲେ ଆହୁରି ନିବିଡ […]

ସବୁ ସହିବାର ସୀମା ପାର ହୋଇଗଲେ ଗୋଟେ ସରଳ ମଣିଷ ଯେ କୌଣସି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାଲଟି ଯାଇପାରେ ଗୋଟେ ଜଳନ୍ତା ଆଗ୍ନେୟଗିରି, ଆଉ ତା ଛାତି ଭିତରେ ଜମି ରହିଥିବା ତତଲା ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ବୁହାଇ ଦେଇପାରେ ଲାଲ ତକ ତକ ଉତପ୍ତ ଲାଭାରେ…… ଗୋଟେ ଶାନ୍ତ ନିରୀହ ସାରା ମଣିଷ କେବେ ବି ଚାହେଁନା କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ବାତାବରଣକୁ ଅଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ସେ କେବେ ବି ଚାହେଁନା ପରିସ୍ତିତିକୁ ଅସ୍ୱାଭାବିକ କରିବାକୁ, ସେ ତ ସବୁବେଳେ ଚାହୁଁଥାଏ […]